Opowiadanie

Lekcje tańca

W czwartek, 5 lutego 1987 roku Serafin Walo obudził się po wschodzie słońca i jakiś czas gapił się bez celu w sufit. Cisza, przerywana miarowym tykaniem zegara i pomiaukiwaniem kota, zaczęła go drażnić. Wygramolił się spod pierzyny, usiadł na łóżku i włączył stojące na szafce nocnej radio. Z potoku słów spikera wychwycił strzępy informacji o tragedii w mysłowickiej kopalni, gdzie poprzedniego dnia w wyniku wybuchu metanu i pyłu węglowego śmierć poniosło siedemnastu górników. W zimowy i przejrzysty poranek zdziwił go zwrot „ponieść śmierć”. Zerknął na oprawioną w srebrną ramkę fotografię ojca, którego nie pamiętał, bo gdy Serafin miał dwa lata, stary zginął w kopalni. Jak ci górnicy.

rysunekMałgorzata Łukasiewicz-Tyczyńska

Potem pomyślał ze złością o matce, która kolejny raz zostawiła go samego w domu na całe ferie i pojechała do Zakopanego z wąsatym typem poznanym na zabawie choinkowej. Głodny kot nie dawał za wygraną, zakradł się do pokoju i drapał meblościankę, więc Serafin zwlókł się z łóżka, wsunął na zziębnięte nogi gumiaki, zarzucił kurtkę na ramiona, owinął szyję szalikiem i przeszedł przez drzwiczki prowadzące z sieni do chlewa. Tam wiązką słomy obtarł boki krowy ze strąków zaschniętego łajna, usiadł na drewnianym stołeczku i przyłożył głowę do boku zwierzęcia w …

Zarejestruj się, by przez miesiąc czytać Pismo bez ograniczeń.

Liczba artykułów dostępnych w całości bez logowania się w naszym serwisie: 0 z 0

Zarejestruj się

FreshMail.pl