Poezja

Ego Catharina de Hemessen me pinxi etatis sua (1548) 21 lat

 


 

Wczoraj ojciec powiedział: „Teraz jesteś dorosła. Maluj i ucz się dalej,

prowadź rodzinny warsztat”. Przestraszył mnie, ileż sił ma dziewczyna,

która nadal nie jest kobietą (stanę się nią kiedyś?).

 

Gdybym tylko była jak moja siostra Christina,

z nas dwóch ta piękniejsza, twarz niemal róża. Już trzy propozycje

małżeństwa. A jak wiedzie jej się w muzyce, grywa na wirginale.

Wygląd, mówią. Ja raczej kwiat, co rośnie na śniegu.

 

Często bywa mi zimno, mógłby chociaż ogrzać mnie aksamit mojej

sukni (patrzcie tylko, jak wyszły mi

fałdy na rękawach, głębokie miękkie cienie,

a w nich cała opowieść, wzgórza, wybrzeże).

 

Jakże inne na obrazie niż przy własnym płótnie – dłonie i twarze śnią

mi się też w nocy.

 

(z tomu Autoportréty – w przygotowaniu)

 

tłumaczenie Zofia Bałdyga

 

 

Masz przed sobą otwartą treść, którą udostępniamy w ramach promocji „Pisma”. Odkryj pozostałe treści z magazynu, także w wersji audio. Jeśli masz prenumeratę lub dostęp online – zaloguj się, jeśli nie – zarejestruj się i wykup dostęp.

Zofia Bałdyga (ur. 1987), poetka i tłumaczka. Autorka tomików Passe partout (2006), Współgłoski (2010) oraz Kto kupi tak małe kraje (2017). Absolwentka Instytutu Slawistyki Zachodniej i Południowej UW. Tłumaczka młodej poezji czeskiej i słowackiej. Mieszka w Pradze.

FreshMail.pl