Twój dostęp nie jest aktywny. Skorzystaj z oferty i zapewnij sobie dostęp do wszystkich treści.


Czytaj i słuchaj bez ograniczeń. Zaloguj się lub skorzystaj z naszej oferty

Poezja

Pieśń Prospero

POSŁUCHAJ

I nie zakochuj się, Ariel, to do niczego nie prowadzi,

mówi Prospero i podlewa krzaki bukszpanu. Trwa

kanikuła, czuć omdlewająco słodki zapach malin 

ciężkich od soku, który rozpływa się na liściach

w słońcu. Prospero nie pamięta, o co chodziło, jego

pamięć jest zaginionym kotem z ogłoszenia na słupie.

Chciałby, żeby Ariel został, jest spokojny, pisze

wiersze. Stoją pod mostem słońca. Pająk nudzi

się godzinami niczym wartownicy w muzeum.

Kwitnie wyka, macierzanka. Jeleń goni sarnę

trzeci dzień, jego pragnienie słychać nocą. Córka

Prospero studiuje za granicą, w kraju, którego

historia jest lepką żywicą. Ariel wolałby zostać,

pyta o numer iban, chce zapłacić za czynsz.

Kaliban, Kaliban, powtarza Prospero i idzie

po kosiarkę. Potem długo stoi na tarasie, wzgórza

Neapolu ciemnieją, pulsują tysiącem świateł.

Powoli nadchodzi burza, niebo zamienia w płótno.

Może to cliché, myśli Ariel, ale w przyszłym

życiu chciałby być wodą, wodą morza, którego

fale to galopujące w popłochu stado koni.

Poezja w „Piśmie” powstaje przy wsparciu Fundacji Jana Michalskiego.

Masz przed sobą otwartą treść, którą udostępniamy w ramach promocji „Pisma”. Odkryj pozostałe treści z magazynu, także w wersji audio. Jeśli nie masz prenumeraty – zarejestruj się i wykup dostęp.

Grafika kierująca do spisu treści grudniowego numeru Pisma.

-

-

-

  • -
ZAPISZ
USTAW PRĘDKOŚĆ ODTWARZANIA
0,75X
1,00X
1,25X
1,50X
00:00
50:00