Pasażerka 

Jak ciężki owoc ścięty snem ląduje mi na ramieniu

głowa nieznajomej, która jeszcze przed chwilą

stojąc w kolejce do metra, pilnowała się, żeby 

mnie nie dotknąć. Nie, nie musiała się pilnować. Jej ciało

od dzieciństwa bezwiednie manewruje w tłumie

bez potrącania innych, tak samo wyszkolonych ciał.

Na jednej ze stacji, w akwarium o kształcie bulaja

podobna choreografia rządzi baletem meduz:

zbliżają się do siebie i już się prawie plączą,

ale się wymijają, nigdy się nawet nie musną.

Gdyby nas sobie przedstawiono, mnie i tę nieznajomą,

na przykład wczoraj wieczorem, po dyskusji w księgarni,

w hipsterskiej, pełnej barów Shimokitazawie,

pewnie podałaby mi z lekkim ukłonem, oburącz,

kartonik o ostrych krawędziach – swoją wizytówkę.

Przyjęłabym go oburącz, z ukłonem. Nasze palce

dzieliłoby pół centymetra, bezmiar nie do przebycia.

Jednak dziś w metrze ona, nie mająca czasu

na księgarnie i bary, po godzinach pracy

długich jak eony odpływa – nie tam, gdzie w błędnym kole

od narodzin do śmierci unoszą się meduzy,

tylko dalej, daleko, gdzie nikt jej nie dogoni.

A gdy jest poza zasięgiem innych i siebie samej

i może wtedy ze sobą samą w zgodzie,

opiera ufnie głowę na obcym ramieniu.

Co robić? Staram się nie poruszyć.

Myślę o poduszce z dawnej przypowieści,

przedmiocie godnym czci, opoce snu człowieka.

W tym momencie metro staje, drzwi się otwierają

i nieznajoma, nie patrząc na mnie, zrywa się do wyjścia,

zostawiając za sobą puch w powietrzu.

Masz przed sobą otwartą treść, którą udostępniamy w ramach promocji „Pisma”. Odkryj pozostałe treści z magazynu, także w wersji audio. Jeśli nie masz prenumeraty lub dostępu online – zarejestruj się i wykup dostęp.