Twój dostęp nie jest aktywny. Skorzystaj z oferty i zapewnij sobie dostęp do wszystkich treści.
Zbliżało się południe. Na podłogę salonu wlewało się miękkie niczym przejrzała brzoskwinia światło słoneczne, oblepione drobinkami kurzu i pyłkami kwiatów. Ubrany w biały podkoszulek, wygrzewałem plecy w tym ciepławym, słodkomdlącym świetle i w milczeniu czytałem z żoną niedzielne wydanie porannej gazety. Miniony tydzień był równie męczący co poprzednie. Zaledwie kilka minut wcześniej wybudziłem się z długiego snu, na który mogłem sobie pozwolić jedynie w dzień wolny od pracy. Leżąc na boku, od czasu do czasu wyginałem ociężałe ciało, by przybrać wygodną pozycję, i z najmniejszą możliwą prędkością przesuwałem wzrokiem po druku.
– Czy możesz na to zerknąć? Nie wiem, dlaczego te siniaki nie znikają.
Niekoniecznie dotarło do mnie znaczenie jej słów, ale zaskoczył mnie głos, który znienacka zakłócił ciszę, spojrzałem więc od niechcenia w kierunku żony.
Usiadłem prosto. Potarłem oczy wewnętrzną stroną dłoni, choć nadal trzymałem w niej gazetę. Na odsłoniętych lędźwiach i brzuchu żony, która uniosła podkoszulek mniej więcej do stanika, widniały całkiem spore sińce.
– Co ci się stało?
Moja żona w milczeniu wykręciła się w lewo i rozsunęła suwak z tyłu plisowanej spódniczki aż do kości krzyżowej. Były tam jasnozielone siniaki wielkości dłoni nowo narodzonego dziecka, wyraźne niczym nadruk na tkaninie. – Hę? Pytałem: co ci się stało? – Mój ostry głos kolejny raz rozdarł ciszę i samotność salonu w naszym sześćdziesięciometrowym mieszkaniu.
– Sama nie wiem… gdzie się tak obtłukłam… Myślałam, że znikną, ale wciąż się powiększają.
– Nie boli? – Nieco złagodziłem ton głosu, bo zrobiło mi się jej żal, gdy wzięła moje wcześniejsze pytanie za reprymendę i szybko uciekła wzrokiem niczym dziecko, którego przewinienie zostało odkryte.
– Boleć nie boli, ale w posiniaczonych miejscach nie mam czucia. Właśnie to mnie najbardziej martwi.
Po minie winowajczyni nie było śladu, a uśmiech błąkający się na twarzy żony nie pasował do tego, co mówiła.
– Czy powinnam pójść do lekarza?
Nagle ogarnął mnie dziwny nastrój i spojrzałem uważnie na jej dziecinną twarz. Wydała mi się obca, jak gdyby nie należała do osoby, z którą czwarty rok z rzędu mieszkałem pod jednym dachem.
Młodsza ode mnie o trzy lata żona skończyła w tym roku lat dwadzieścia osiem. Przed ślubem wyglądała tak dziecinnie, że wstydziłem się iść z nią ulicą – kiedy nie miała makijażu, niektórzy brali ją za uczennicę liceum – ale teraz na jej twarzy wyraźne były ślady zmęczenia, które kłóciło się z niewinnymi rysami. Trudno było wziąć ją za licealistkę czy studentkę. Wprost przeciwnie: wyglądała staro jak na swój wiek. Policzki, które przypominały …
wersja audio i na czytniki,
dostęp do aplikacji i serwisu
14,99 / miesiąc
co miesiąc papierowe wydanie,
dostęp online do aplikacji i serwisu
24,99 / miesiąc
Opowiadanie pochodzi ze zbioru Owoce mojej kobiety, który w przekładzie Justyny Najbar-Miller ukaże się 12 listopada 2026 roku nakładem Wydawnictwa W.A.B.