»Pobierz okładkę marcowego wydania „Pisma”«
O okładce
Estetyka tej ilustracji nawiązuje do japońskiego określenia menopauzy – koneki (ko oznacza regenerację, nen – lata, ki – energię). Tak Japonki nazywają ten etap w swoim życiu, traktując go jako czas odnowy i energii. Kobieca postać namalowana na wazie spogląda w kierunku obsypanej kwiatami gałęzi bonsai. Jedna część drzewka bujnie kwitnie, podczas gdy druga, mniejsza przekwita. To symboliczne pokazanie, że menopauza jest okresem transformacji, a nie schyłku.
Marianna Sztyma
Od redakcji
„Clou menopauzy nie jest to, że przestajemy owulować, tylko że żyjemy dłużej niż to przewiduje nasza biologicznie dostrojona data ważności. Sprawiłyśmy, że starość jest czymś normalnym. Może więc interesującą rzeczą w menopauzie nie jest ona sama, lecz to, w jaki sposób ludziom udaje się odsunąć w czasie śmierć. A przez ludzi rozumiem tutaj kobiety”, pisze Cat Bohannon, w książce Ewa. Ewolucja jest kobietą. Kobiece ciało i 200 milionów lat naszej historii. Do niedawna w naszej kulturze starość uznawana była za powód do wstydu. Starsze aktorki przestawały być zatrudniane, kobiety za to chętnie były zwalniane przed wiekiem emerytalnym, zastępowane przez młodsze egzemplarze w małżeńskim łóżku, wyśmiewane w niewybrednych żartach o teściowej i babie u lekarza. Czy zauważyliście, że to się zmienia? Na czerwonym hollywoodzkim dywanie, w reklamach kosmetyków, ciuchów, w panelach eksperckich? Temat menopauzy i społecznego postrzegania kobiet dojrzałych drąży w swoim tekście nasza autorka, Julia Lachowicz-Nowińska. I pokazuje, że menopauza, ten moment drugiego dojrzewania, nagle stała się… modna?
W marcowym numerze „Pisma” znajdziecie także poruszający reportaż o trudnej sytuacji Na Paluchu, warszawskim schronisku dla zwierząt – konflikt między dyrekcją placówki a wolontariuszami odbija się negatywnie na życiu psów i kotów. Osobiście polecam esej Zofii Płoskiej-Czartoryskiej, którą znacie z cyklu „W ramach Pisma”. Zosia co miesiąc opowiada nam o sztuce i jej kontekstach, a w marcowym numerze tłumaczy, w jaki sposób powiązania ze światem finansów i polityki wpływają na instytucje kultury.
Zapraszam też do lektury rozmowy z Sabiną Sadecką, terapeutką traumy i nauczycielką akademicką – o tym, jak w ciele odkłada się lęk i wstyd spowodowany traumatycznym doświadczeniem, jak o tym opowiadać i czy można odzyskać swoje życie po traumie.
Dla szukających prozatorskich inspiracji polecam fragment wspaniałej, debiutanckiej powieści Elizabeth O’Connor, która ukaże się niedługo pod polskim tytułem Jeśli nie wolno nam śpiewać.
Katarzyna Kazimierowska
zastępczyni redaktorki naczelnej