Pierwsza, ta dzika i „prawdziwa”, już właściwie nie istnieje. Druga powstała, bo tak chcieliśmy – zaspokaja nasze potrzeby. Trzecia – urządzona, wyładniona – ma cieszyć oko. Ale jest jeszcze czwarta. Ta, która przychodzi po nas. Nie ma na nią jeszcze dobrej nazwy.
Berlin, wczesna jesień 2015 roku. Fotografuję bliznę, jaką pozostawił w mieście słynny mur. Idę więc jego śladem. W okolicach Mauerparku doprowadza mnie on do pełnych dziur i szczelin pozostałości muru oraz stworzonych przez artystów murów niemurów – takich, przez które można popatrzeć, jeśli się stanie pod odpowiednim kątem, przecisnąć się przez nie albo w nich utknąć. Pełno tu turystów. Kawałek dalej, podążając śladem wzdłuż Bernauer Straße, dochodzę do Park am Nordbahnhof. Tędy też przebiega blizna, ale nie ma już tylu ludzi i atrakcji. Dziwny to park, wygląda na zaniedbany, jakby opuszczony. Jestem zmęczony, w nogach mam ponad dwadzieścia kilometrów, pęka mi głowa. Kładę się więc na jednej z ławek, pod głowę wkładam torbę z aparatem. Kilka minut później zasypiam.
Jest już prawie zupełnie ciemno, gdy budzi mnie jakiś szelest. Siadam na ławce zdezorientowany i widzę jeża, który – spłoszony gwałtownym ruchem – zwinął się w kulkę u moich stóp. Przez chwilę jest tylko on, ja i rozbuchana zieleń dookoła. Wraca do mnie to samo irracjonalne uczucie, jakie nawiedzało mnie w dawnych, harcerskich czasach. Wchodziliśmy do jakiegoś lasu, włóczyliśmy się po nim całymi dniami bez kontaktu ze światem zewnętrznym, a we mnie tliła się podkarmiona popkulturowymi obrazami obawa, że w tym czasie zdarzy się Coś – nagła nuklearna …
Aby przeczytać ten artykuł do końca, zaloguj się lub skorzystaj z oferty.
W „Piśmie” bierzemy odpowiedzialność za słowo.
Każdy tekst przed publikacją przechodzi wielostopniowy proces redakcji i fact-checkingu. To wymaga czasu i pracy całego zespołu. Dołącz do społeczności „Pisma”. Zamów pełen dostęp online do wszystkich treści za 8,99 zł miesięcznie. Istniejemy dzięki osobom takim jak Ty.
Filip Springer –(ur. 1982), reporter, fotograf. Autor książek reporterskich poświęconych m.in. architekturze i przestrzeni, jak Miedzianka. Historia znikania, Wanna z kolumnadą, Źle urodzone, Dwunaste. Nie myśl, że uciekniesz, Mein Gott, jak pięknie.
Reportaż ukazał się w kwietniowym numerze miesięcznika „Pismo. Magazyn opinii” (4/2021) pod tytułem Wspaniałe odłogi.