Portret

Carole Cadwalladr. To ona nagłośniła aferę Cambridge Analytica

Dla swoich fanów Carole Cadwalladr jest ikoną. Ale dla przeciwników, niejednokrotnie uciekających się do seksistowskich i ageistowskich obelg, by zdyskredytować jej pracę, jest autorką teorii spiskowych.
rysunki Zuza Puszcz

Carole Cadwalladr różni się od typowego brytyjskiego dziennikarza. Jest szczera, podczas gdy wielu z nich odbiera się jako cyników. Opryskliwa, gdy inni są przyjacielscy. Zamiast zadowolić się wygodną posadką u największych medialnych graczy jak jej koledzy po fachu, wciela się w rolę aktywistki pracującej na własne konto.

W oczach fanów Cadwalladr jest ikoną – odważną, obcesową, szukającą prawdy torpedą, która obnaża zgniliznę toczącą społeczeństwo. Jest nie tylko Woodwardem i Bernsteinem brexitu, ale także jego Emmeline Pankhurst [brytyjska działaczka społeczna na rzecz przyznania kobietom praw wyborczych przed I wojną światową i jedna z założycielek brytyjskiego ruchu sufrażystek – przyp. red.], niestrudzenie prowadzącą kampanię na rzecz tego, co uważa za sprawiedliwe. Dla przeciwników jest jednak kimś zgoła odmiennym: histeryczką w średnim wieku, która wierzy w teorie spiskowe; kimś, kto lubuje się w nadinterpretacji faktów i kto gotów jest straszyć sądami dziennikarzy, z którymi pracował, by postawić na swoim. Albo, jak ujął to dziennikarz BBC Andrew Neil, „szaloną kociarą”.

Jest też prawdopodobnie jedną z najważniejszych reporterek swoich czasów: jej ustalenia na temat masowego zbierania danych przez Cambridge Analytica, aby wpłynąć na wynik wyborów, zmieniły sposób, w jaki rozmawiamy o Facebooku. Wzmocniła ruch na rzecz reform wyborczych, opisując bezprawne działania w ramach probrexitowej kampanii. Za sprawą jej tekstów wszczynano śledztwa, a Mark Zuckerberg stanął przed Kongresem. Pomogły one również w ukaraniu Facebooka grzywną w wysokości kilku miliardów dolarów. Cadwalladr zdobyła za nie kilkanaście nagród i uzyskała nominację do Pulitzera. Stała się nawet nie w pełni skrywanym źródłem inspiracji dla postaci dziennikarki w niedawno wydanej powieści dla młodzieży.

Jednak im jaśniej świeci jej gwiazda, tym większe wpływy zyskują również jej przeciwnicy. Prowadzący kampanię na rzecz wyjścia z Unii Europejskiej, członkowie ruchu Vote Leave, który stał się przedmiotem jej dziennikarskiego śledztwa, przeobrazili się z outsiderów, którym udało się wygrać referendum w 2016 roku, w czołowe postaci nowego brytyjskiego rządu Borisa Johnsona. Dominic Cummings, były szef kampanii Vote Leave, oskarżający zresztą Cadwalladr o rozpowszechnianie „wariackich teorii spiskowych”, jest obecnie jednym z najbardziej wpływowych doradców premiera.

Brexit wywołał w Wielkiej Brytanii wojnę kulturową w amerykańskim stylu, a Cadwalladr stała się w niej skupiającym na sobie uderzenia piorunochronem. Jej kariera mówi także sporo o stanie brytyjskich mediów, których gwiazdami, z pomocą mediów społecznościowych, zostają dziś aktywiści. W jaki sposób jednak Cadwalladr stała się reporterką, która podzieliła Zjednoczone …

Chcesz przeczytać do końca? Wykup dostęp online

Liczba artykułów dostępnych w całości bez logowania się w naszym serwisie: 0 z 0

Wykup dostęp online

Artykuł ukazał się 9 września 2019 roku na theatlantic.com, © 2019 The Atlantic Media Co., wszystkie prawa zastrzeżone, dystrybucja Tribune Content Agency.

FreshMail.pl