Poezja
Zamek Norham, świt
Zostały mi po tobie reprodukcja Turnera...
Twój dostęp nie jest aktywny. Skorzystaj z oferty i zapewnij sobie dostęp do wszystkich treści.
Zostały mi po tobie reprodukcja Turnera...
W czarną chmurę się skłębiły wszystkie moje smutki...
Tego dnia miałem dużo roboty.
to był dobry dzień, ze słońcem migotliwym i wysokim, pustym niebem...
Kto ma, ten straci. Nie ma od tego ucieczki...
Lato trzymało nas w cieple.
Spojrzenie. Patrzy mi w oczy, zapuszczając w duszy ruch wahania.
Przeczytaj i posłuchaj wiersza Barbary Klickiej.
Strona z pirowierszem, który powstał w ramach wspólnego projektu „Módlmy się” Zuzanny Dolegi i Mariusza Szczygła realizowanego w Galerii El (kuratorka: Emilia Orzechowska). Na zapytanie autora: „Jak się modlisz, do
Pamiętasz? Było kiedyś morze...
kocham czując że nie da się na wojnie po prostu kochać i po prostu być...
Zastanawiam się często czy tam, gdzie jesteś, przydaje ci się to, czego nauczyłeś się tutaj...
W końcu kobieta zalewa się łzami...
Zupełny zastój w interesach! Rzeczy, które miałem zrobić, pozostaną...
ciągle się uczę mówić o tobie...
Zawsze na kłopoty zbiera się na Wschodzie...
Gdy jak tuńczyki czy sztokfisze stoimy...
macica nie jest litościwa...
Człowiek który sznurował buty amazonki...
Kto zapisze głos lektorki z trolejbusu, kosmiczną karmę dzielnicy, której już nie ma?
on mówi: jedzenie się kończy, pieniędzy już nie ma...
W czarną chmurę się skłębiły wszystkie moje smutki...
przeżyję i zostanę zwykłym tatą...
nie jestem użyteczna
Pokoje jak przystań
Bez Ciebie czas zatraca konsystencję:
Frezje mają świadomość swojej estetycznej wyższości.
O północy z drugiej zmiany w fabryce konserw
jeż upadł. pękła mu skóra ale ty widzisz tylko kolce.
ta kobieta żyje w jaskini...
ni stąd ni zowąd napomknięta na świadka bez dnia i godziny...
jedziemy z ojcem zimą na pańskie urodziny...
nauk ścisłych nigdy nie lubiłam...
jak powtarzam jak
Lipiec upływa. To okrutne,
Z dawnymi przyjaciółmi
Dwa razy odpalałeś znicz trzymając zapaloną zapałkę w dół i za każdym razem parzyłeś sobie palce. Zapytałeś kto w końcu idzie do nieba. Dokąd? Na styk światła, powietrza, gdzie czuć
fiona apple podczas przerwy w wywiadzie z ‘97 roku mamrocze „nie ma nadziei dla kobiet, nie ma nadziei dla kobiet, nie ma nadziei dla kobiet” – mam wtedy dwa lata. nie ma
zostawili wiszący kabel
Kto wie, może to wszystko, co mówię...
padł znowu śnieg i przykrył
Dzikie parki angielskie, kunsztowne ogrody francuskie, stepy, sawanny, puszcze – za chwilę koniec z wami, nic z was nie zostanie...
Strasznie mi. Wreszcie jestem w domu.
biegnie do remizy jak do pożaru
Za koniak i worek tytoniu oddali nas do klatki.
biały kotek jest taki niebiały!
Szparagami są na ogół panowie...
Więc ta dziewczyna wynajęła zapuszczone mieszkanie z pająkami i farbą odłażącą od ścian, i byli tam też ludzie.
przebij szpileczką jajeczko desperacji spokój się rozleje jak przebite żółtko
Pamiętam dzień, w którym dałem ci tomik Marcina Świetlickiego z zaznaczonymi wierszami.
skąd w czerwcu szron? – spytałam
Według niego szczęście przybiera formę elegii
w samochodzie na tylnym siedzeniu, mogłem zasnąć tylko wtedy, kiedy prowadził mój tata...
Bardziej niż wybuch dzwonków fuksji z dzikiej jabłoni...
Moja matka stała za mną i mechanicznie czesała mi włosy...
Tam gdzie pamięć nie jest zdeptana...
Pamiętam śniegu, żeby cię pozdrowić, kiedy jest poniżej zera.